2007/Jun/19

ผ่านมากี่เดือนแล้ว...พยายามมาเท่าไหร่แล้ว
มันเหมือนหลอกตัวเอง...เฟิร์นลืมไม่ได้เลย
พยายามทำตัวให้เหมือนจะลืม แต่ในใจมันก็ไม่ลืมอยู่ดี...ทำยังไงดีจิน...
เฟิร์นอ่อนแอมากเลยใช่มั้ย...คงจะเบื่อ...เบื่อที่จะปลอบเฟิร์นเต็มทีแล้ว...

พยายามอย่างที่สุดแล้วที่จะลืมให้ได้ พยายามไม่นึกถึง...แต่ว่า
มันยากจังเลยเนอะ...ยากที่เวลาไปไหนใคร ๆ ที่ยังไม่รู้ก็จะถามถึงแต่เทอ
แค่บางครั้งได้ยินอะไรเกี่ยวกับเทอนิด ๆ หน่อย ๆ หัวใจมันก็เหมือนจะหยุดเต้น
มันเจ็บ...ทรมานอยู่ข้างในอก...ถ้าไม่ตายก็คงหยุดความรู้สึกนี้ไม่ได้

นานขนาดนี้แล้ว เฟิร์นควรจะลืมได้แล้ว....แต่ว่าทำไมมันไม่ลืม
ถ้าลืมไม่ได้...ก็จะต้องปล่อยให้เวลามันเดินไปโดยที่ตัวเองต้องหยุดอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ
ทำไมมันถึงได้ทรมานขนาดนี้....ทั้ง ๆ ที่รักเทอมากขนาดนี้ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย
จะดึงแล้วขอร้องให้เทอกลับมารักกันก็ไม่ได้ เพราะความจริงในวันนี้
เฟิร์นเป็นแค่คนที่ไม่ใช่สำหรับเทอ....แค่คนที่เธอเคยรัก....แค่เคยรัก

แต่ว่า...เฟิร์นลืมไม่ลง...ลืมภาพเวลาดีดีที่เราเคยมีไม่ลง
ลืมภาพความสุขที่มันไม่มีวันจะย้อนกลับมาอีกครั้งไม่ลง
เฟิร์นลืมความอบอุ่นของมือที่จับกันไว้ไม่ลง....ไม่เคยลืมทุกคำพูดของเทอ...
แต่ทุก ๆ ครั้งที่นึกถึง....ถึงจะนึกถึงแต่เรื่องดี ๆ ความรู้สึกดี ๆ
มันก็ทรมานทุกครั้ง....เพราะความจริงมันก็คือความจริง...คือเฟิร์นไม่มีเทอแล้ว...ไม่มีแล้ว......

ทุก ๆ วันในไดอารี่ เฟิร์นยังนั่งเขียนถึงเทอทุกวัน.....
ได้แต่หวังว่าคงมีสักวันที่เทอจะได้กลับมาอ่านมัน...
ของทุก ๆ อย่างที่เป็นความทรงจำของเรา ทั้ง รูปถ่าย หนังสือ อะไรต่าง ๆ
มีคนบอกให้ทิ้งมันไปจะได้ไม่เจ็บปวด....แต่รู้มั้ย...
เฟิร์นยังเก็บทุกอย่างที่เป็นของเธอและของเราไว้ในลิ้นชักอย่างดี....
ของเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่างที่เทอไม่เคยรู้ตลอดเวลาที่คบกันว่าเฟิร์นใส่ใจมันมากแค่ไหน
บางครั้งนั่งฟังเสียงที่เคยอัดไว้ตอนเราคุยกันทางโทรศัพท์ก็ร้องไห้
วันไหนที่เฟิร์นฝันถึงเธอรู้มั้ย......วันนั้นเฟิร์นไม่อยากจะตื่นเลย....
อยากจะมีเทอต่อไปเรื่อย ๆ ในฝันก็ยังดี...รู้มั้ยมันทรมานแค่ไหน
ทุก ๆ วันที่ตื่นมาแล้วต้องบอกกับตัวเองว่า วันนี้ก็ไม่มีเทออีกแล้ว
แล้วทุก ๆ วันก็จะไม่มีวันมีเทออีก....มันทรมานจนแทบขาดใจ....

จนบางครั้งเฟิร์นคิดว่า เฟิร์นอยู่ไม่ได้ ทุก ๆ ที่ ๆ เคยมีความทรงจำระหว่างเรา
อยู่ที่ไหนมันก็นึกถึง...ทรมานเกินไป.....
มีบ้างที่มีคนเข้ามาในชีวิต...แต่ว่าถ้าจะเลือกเค้าเพราะแค่ทดแทนส่วนของเทอ
ผลสุดท้ายก็คงจะเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย....แล้วมันก็จะเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

มีคนบอกว่าเฟิร์นใจแข็งมากเลยนะ...ที่ทำเหมือนเฉยได้ขนาดนี้
ใช่...เฟิร์นไม่ขอร้อง ไม่อ้อนวอน ไม่ดึงเทอไว้ ไม่ห้ามไม่ให้ไป
แต่จริง ๆ แล้วเฟิร์นอ่อนแอมากเลยค่างหากล่ะ.....
กับแค่เดินเข้าไปบอกว่ายังรักเทออยู่มากมายยังทำไม่ได้เลย....

เฟิร์นพอจะรู้ว่าต้องทำยังไงกับตัวเอง....แต่ยังทำไม่ได้เลย
ที่ทำได้ตอนนี้...ทำได้แค่หนีปัญหา...ขอเวลาเฟิร์นหน่อย....
สักวันหนึ่งเราอาจจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้อย่างที่เธอต้องการ....

จนถึงตอนนี้ก็ยังพยายามจะลืม....แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะลืมลงได้ยังไง
เคยได้ยินมาบ้างว่า ความพยายามที่จะจำง่ายกว่าลืมเสมอ.....
ก็ไม่เคยคิดว่ามันจะยากกว่ากันมากขนาดนี้.....

ถ้าความจำเสื่อมไปเลยได้ก็คงดี....มันคงทรมานน้อยกว่านี้....

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าเฟิร์นกลับมา......แล้วเทอยังไม่มีใคร
หันกลับมาดูเฟิร์นอีกสักครั้งได้มั้ย.....จะพยายามเป็นคนที่ดีกว่านี้
ถึงตอนนั้นจะมารักกันอีกครั้งได้มั้ย....จะรักกันจริง ๆ สักครั้งบ้างได้มั้ย.....

ความรักนี่มัน.....ทรมานเนอะ....ลำบากจัง
เทียบกับตอนที่มีความสุข...มันเทียบกันไม่ได้เลย

BGM ::: ฉันหาหัวใจของฉันไม่เจอ

ฉันหาหัวใจของฉันไม่เจอ เธอจะเห็นบ้างหรือเปล่า
อยู่ในหนังสือ หล่นอยู่ในกระเป๋า อยู่ตรงไหนใกล้ๆ ตัวเธอ
ฉันไร้หัวใจ มาตั้งนาน ตั้งแต่วันที่เลิกพบเจอ
ไม่อาจจะมีใคร ที่ไม่ใช่แบบเธอ ไม่มีรักให้ใครได้เลย

เจอมันใช่ไหม ความรู้สึกนั้น สิ่งที่เป็นฉันที่เธอคุ้นเคย
ยังคงคิดถึงเธอ ไม่ลืม ไม่เลย
ยังอยากให้เธอรัก เหมือนเดิมเหมือนเคย 'รักฉันอีกสักครั้ง'

ฉันหาหนทาง ให้ลืมเธอไป แต่ว่าใจไม่ไปด้วยกัน
มันได้แต่อ่อนไหว อยากกลับไปวันนั้น ที่มีฉันและเธอข้างกาย

ฉันหาหัวใจ (ฉันหาหัวใจ) ของฉันไม่เจอ มันกลับมาจากเธอไม่ได้
อยากให้เธอช่วยหา ช่วยเก็บมันเอาไว้ เก็บมันเอาไว้ข้างๆ ใจเธอ

เจอมันใช่ไหม ความรู้สึกนั้น สิ่งที่เป็นฉันที่เธอคุ้นเคย
ยังคงคิดถึงเธอ ไม่ลืม ไม่เลย
ยังอยากให้เธอรัก เหมือนเดิมเหมือนเคย รักฉันอีกสักครั้ง

รักฉันให้เหมือนเดิม

Comment

Comment:

Tweet


#4 by punny At 2007-08-12 09:26,
ฮัลโหล นี่ตาลนะ
ตามมาจาก Hi5
แกอกหักเหรอ
ใจเย็นเพื่อน สักวันทุกอย่างคงดีขึ้นเนอะ
สู้ๆ
#3 by TAAN (58.136.60.93 /192.168.182.41) At 2007-07-24 19:40,
สวัสดีและขอบคุณที่เป็นหนึ่งแรงใจ

ถ้าลืมไม่ลงก็ไม่ต้องลืม

ปล่อยให้มันจมอยู่ในจิตใจของเรา

แล้วซักวันตะกอนความเศร้าจะค่อยๆสลายไปเอง

อีกไม่นานถ้าใจเราเข้มแข็งพอ
#2 by " POOMOO " At 2007-06-19 14:59,

อาจจะต้องใช้เวลา เป็นเดือน เป็นปี ที่จะกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง..
ที่จะกลับมายิ้มและหัวเราะได้อีกครั้ง ที่นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ

เรื่องราวต่างๆ เราคงลืมมันไม่ได้หรอกนะ..
แต่เมื่อเวลาผ่านไป วันที่เราเข้มแข็งมากขึ้น
เราก็จะกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เมื่อเรานึกถึง ช่วงเวลาดีๆเหล่านั้น

#1 by I'm Lost My Mind At 2007-06-19 09:49,