2007/Mar/28

จะมีสักกี่ความทรงจำกันนะ...ที่มันจะพิเศษสุด

บางความทรงจำที่พิเศษกลับกลายเป็นเรื่องที่เจ็บปวดที่สุด

แต่ทั้งแบบนั้นแล้ว...เราก็ยังยินดีที่จะกอดมันเอาไว้แน่น ๆ...

กลัวว่าจะต้องลืมมันไป กลัวว่าจะต้องสูญเสียมันไป....

ทั้งที่เจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม...


ทำไมถึงอ่อนแอแบบนี้นะ...ไม่เอาแล้ว...อยู่ไม่ไหวแล้ว...

เคยคิดว่าจะทนได้....ก็ทนได้นะ...
คิดว่าไม่นานคงจะลืมได้...แต่ลืมไม่ได้

แต่ว่าที่ตรงนี้มัน ท ร ม า น เกินไป....

มันไม่มีที่เหลือให้เฟิร์นยืนอีกต่อไปแล้ว...
กี่ฝันร้าย ที่ต้องหลับแล้วตื่นขึ้นมาไม่เห็นใคร...
จนอยากหลับไปเรื่อบ ๆ ไม่อยากตื่น...มีแต่เรื่องให้คิด

ทุกวันนี้ปวดหัวบ่อยมาก...บางทีปวดจนต้องเอาสองมือกุมหัวไว้
ไม่เคยนอนหลับเลยสักวัน...ถ้าไม่กินยา...

พีทบอกว่าพีทก็ไม่รู้ว่าเฟิร์นจะผ่านมันไปได้ยังไง...มีแต่เฟิร์นเท่านั้นที่รู้..
แต่ว่า...เฟิร์นเองก็ยังไม่รู้เลยพีท ว่าเฟิร์นจะผ่านมันไปได้ยังไง...

ทุกวันนี้มันไม่มีอะไรเหลือแล้ว...แต่ก็ยังคิดถึง...
ทั้ง ๆ ที่เค้าใจร้ายขนาดนั้น....แต่ก็ยังคิดถึง....
เฟิร์นยังจำวันสุดท้ายที่เราเจอกันได้อยู่เลย

ทั้ง ๆ ที่เดินจนปวดขาทุกก้าว แต่ก็พยายามที่จะเดิน
ทั้ง ๆ ที่เจ็บปวดขนาดนั้น...แต่น้ำตาก็ไม่มีมาสักหยด
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า ยิ่งยื้อไว้ยิ่งเจ็บปวด แต่ก็อยากจะยื้อเวลาไว้สักนิดก็ยังดี...

เฟิร์นไม่เคยร้องให้ให้เทอเห็นแม้สักครั้ง
แต่วันนั้นที่รถค่อย ๆ วิ่งออกไปไกล...สายตาเฟิร์นก็มองไม่เห็นอะไรแล้ว
เดินร้องให้เหมือนคนบ้า...นึกแล้วสงสารตัวเองจัง...
สะอื้นจนเหมือนใจจะขาดเอาตรงนั้นให้ได้...
นั่นเป็นครั้งสุดท้าย...ที่เราเจอกัน...มันคงไม่มีอีกแล้ว

เทอคงจะลืมมันไปหมดแล้ว...ลืมว่ามีคนชื่อเฟิร์นบนโลกใบนี้...
ไม่ใช่ความผิดของเทอ...ไม่ใช่ความผิดของใคร
เฟิร์นผิดเองที่ไม่ยอมลืม...

โลกใบนี้กว้างใหญ่...ประเทศไทยก็ไม่ใช่แคบ ๆ
แต่เฟิร์นกลับไม่รู้ว่าจะไปอยู่ตรงไหนดี...มันไม่มีที่สำหรับเฟิร์นแล้ว

เมื่อคืนไปนั่งมองทะเล...คิดอะไรหลาย ๆ อย่าง
เฟินอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากลืมอะไร ๆ ที่นี่
อยู่ไม่ได้หรอก..ทนไม่ไหวแล้ว...มันเจ็บปวดเกินไป

ฟังเพลงไหนก็นึกถึงเทอ...
แค่มองไปเห็นเปียโนตั้งอยู่ก็คิดถึงแต่เทอ...

เฟิร์นไม่สงสัยเลยว่าทำไมคนถึงฆ่าตัวตายกันเยอะแยะ..
คนพวกนั้นคงจะรักตัวเองมาก ๆ จนไม่อยากจะให้ตัวเองต้องเจ็บไปมากกว่านี้อีกแล้ว
แต่ว่า...เฟิร์นรักพ่อกับแม่มากกว่าตัวเอง...ถึงรู้สึกทนไม่ไหว เฟิร์นก็อยู่ได้
แต่ถ้าวันนึงไม่มีพ่อกับแม่...เฟิร์นก็ไม่อยากจะอยู่เหมือนกัน

ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ยอมให้ความเอาแต่ใจครั้งสุดท้ายของเฟิร์น
ขอบคุณที่เข้าใจ ไม่คิดเหมือนกันว่าพ่อแม่จะอนุญาติ...

แอลเอ เมืองที่ไม่มีญาติหรือเพื่อนแม้สักคนที่รู้จัก
แต่ว่าเฟิร์นก็ยังดื้นด้านที่จะไป...โดยไม่มีเหตุผลมาตอบเมื่อแม่ถาม
แต่เฟิร์นคิดว่าแม่คงรู้...ถึงได้กล้าปล่อยไปแบบนี้...

วันหนึ่งของสองอาทิตย์ที่แล้ว...แม่เดินไปบอกพ่อว่า
"พี่ดูสิ...ลูกน่ะนั่งเหมือนไม่มีแรงหายใจ..."

นั่นทำให้เฟิร์นรู้สึกว่าแย่แล้ว...ทำให้แม่คิดได้ขนาดนั้นเลยเหรอ...
แต่ก็จริง ๆ ตอนนั้นกินก็ไม่กิน นอนก็ไม่นอน
ไม่รู้เหมือนกันว่ามีชีวิตอยู่มาได้ยังไง?.......

อยากไปแอลเอไว ๆ แล้ว ไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว...
เมื่อไหร่จะเรียนซัมเมอร์จบไปสักที
อยู่ตรงนี้นาน ๆ มัน
ท ร ม า น . . .
ความรักเฟิร์นไม่เคยตามหา...
ทุก ๆ ครั้งมีแต่คนเดินเข้ามาทำให้เจ็บปวด...

ถ้าเข้ามาแล้วทำแบบนี้..ขอร้องอย่าเข้ามาในชีวิตเฟิร์นอีกเลย
วันนึงคงจะลุกขึ้นมาได้ใหม่...ได้แต่หวังไว้
ถึงวันนั้นขออย่าให้ใครมาเหยียบซ้ำ....

มีแต่คนถามว่าไปเรียนจะไปกี่ปี...
นี่เป็นอีกเรื่องที่ยังไม่รู้ วีซ่าน่าจะขอได้ห้าปี
คงอยู่นานเท่าที่อยากจะอยู่
นานพอที่กลับมาแล้วหัวใจจะไม่ต้องเหนื่อยอีกต่อไป...

v
v
v.... ตอนนั้น ยิ้มแบบนี้ ยิ้มยังไงกันนะ...ลืมไปแล้ว....



เทอบอกว่าเฟิร์นยิ้มน่ารัก เทอบอกว่าชอบเขี้ยวเฟิร์น
เทอบอกว่าให้ยิ้มบ่อย ๆ ยิ้มทีไรชอบเอามือมาดึงเขี้ยวทุกที...

เทอทำกับเฟิร์นไว้มากเท่าไหร่ ให้รู้เอาไว้ว่าไม่เคยมีสักครั้ง
ที่จะโกรธจะเกลียดเทอได้ลงสักที....

ในวันที่เทอถามว่า "....ทำกับเฟิร์นขนาดนี้เฟิร์นไม่โกดไม่เกลียด...เหรอ? "
คำตอบของเฟิร์นวันนั้นเป็นยังไงวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม...
"ต่อให้เทอทำกับเฟิร์นมากกว่านี้...เฟิร์นก็เกลียดไม่ลงหรอกนะ"

เฟิร์นเป็นห่วงนะพูดตรง ๆ ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่หรืออะไร
แต่ว่าเทอน่ะ ยังมองความรักในมุมของเด็กมากเกินไป...
ถ้ายังคิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกอยู่แบบนี้...วันนึงเทอจะไม่เหลือใครเลยนะ...
เฟิร์นก็แค่เป็นห่วง...ไม่อยากให้เทอเจ็บเหมือนที่เฟิร์นเจ็บ...

ฟังดูโง่นะ..แต่ว่าเฟิร์นก็ยังคิดนะว่าสักวันถ้าเฟิร์นกลับมา
วันนั้นถ้ามุมมองในเรื่องความรักเทอโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
วันนั้นถ้าเราทั้งคู่ต่างไม่มีใคร...จะเป็นไปได้มั้ยนะที่เราจะเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง....
เฟิร์นก็เป็นคนโง่แบบนี้แหละ...เจ็บแล้วไม่รู้จักจำ...
เพราะความทรงจำดี ๆ มันมีค่ากับเฟิร์นนี่นา...



BGM:โปรดปล่อยฉันไป
BY: Portrait


นานเหลือเกินความรักเดินจากไป
นานที่ฉันยังเก็บมันเอาไว้
นานเท่าไรจะลบเลือนไปซะที

ทำทุกทางเพื่อลบเค้าจากใจ
ทำให้แผลที่เจ็บมันจางหาย
ทำเท่าไรยังช้ำซ้ำไปอย่างนี้

ลืมทุกคำที่เค้าเคยบอกไว้
ลืมว่าเคยรักกันสักเพียงไหน
ลืมเท่าไรยิ่งย้ำยิ่งจำได้ดี

มองที่ใดก็คิดถึงแต่เขา
มองหัวใจก็มีแต่ความเหงา
มองเท่าไรไม่เห็นทางไปซะที

ติดอยู่ในรักครั้งนั้นถูกกักขังไว้ในอดีต
อยากตื่นจากฝันร้าย ที่ทรมานอย่างนี้
โปรดเถอะความรัก โปรดปล่อยฉันไป
อย่าขังฉันไว้ในความทรงจำที่ปวดร้าว
ให้ฉันลืมเค้าซะที

ยังไม่มีแรงลุกเดินต่อไป
ยังไม่เห็นตัวเองมีความหมาย
ยังไม่คลายความรักงมงายอย่างนี้

มองที่ใดก็คิดถึงแต่เขา
มองหัวใจก็มีแต่ความเหงา
มองเท่าไรไม่เห็นทางไปซะที

ติดอยู่ในรักครั้งนั้นถูกกักขังไว้ในอดีต
อยากตื่นจากฝันร้าย ที่ทรมานอย่างนี้
โปรดเถอะความรัก โปรดปล่อยฉันไป
อย่าขังฉันไว้ในความทรงจำที่ปวดร้าว
ให้ฉันลืมเค้าซะที


:: โลกสอนมนุษย์ว่าทุก ๆ สิ่งย่อมมีการเปลี่ยนแปลง
แต่โลกก็ดันสอนให้ "ผูกพัน" ::
....แล้วจะไม่ให้เศร้าได้ยังไง?..

::: แย่แล้ว...นั่งมองทะเลนานไปหน่อยตาบวมมากไปแคสงานไม่ได้แล้ว - -"
::: เมื่อไหรจะหลุดพ้น?...
::: ขอบคุณ "เทอ" ที่คอยเป็นกำลังใจ...ในวันที่ไม่เหลือใคร...


edit @ 2007/03/28 14:04:09

Comment

Comment:

Tweet